Artystyczna wizja dotycząca ceramicznych kielichów
Liliac Campanula wyrasta z serii „Living Vessels” – biomorficznych kielichów, które funkcjonują na granicy naczynia i rzeźbiarskiego organizmu. Ich formy przywołują skojarzenia z naturą — od kapeluszy grzybów po kwiatostany — jednak nie odtwarzają ich dosłownie. Raczej sugerują stan wzrostu, rozwarstwienia i ciągłej przemiany.
Każdy obiekt istnieje jako odrębna jednostka, wybierana intuicyjnie, bez potrzeby nazywania czy klasyfikowania. Zamiast narzucać znaczenie, otwiera przestrzeń dla osobistego odczytania — bliżej odczucia niż definicji.
Seria proponuje inny sposób obcowania z codziennością. Nawet prosty gest picia zostaje tu przesunięty w stronę doświadczenia zmysłowego — bardziej cielesnego, nieoczywistego, intymnego.
Choose your form.
Proces tworzenia obiektu sztuki użytkowej
Kielichy powstają w bezpośrednim dialogu z gliną — forma nie jest wcześniej projektowana, lecz wyłania się stopniowo, prowadzona przez intuicję i reakcje materiału. Każdy obiekt budowany jest ręcznie, z uważnością na proporcje, ciężar i moment, w którym bryła zaczyna „pracować” sama.
Kluczowym etapem jest opracowanie powierzchni poprzez wielokrotne nakładanie angoby. Warstwy nie są traktowane linearnie — są nanoszone, częściowo ścierane, ponownie nakładane i odsłaniane. Ten cykliczny proces buduje głębię koloru i nieregularne przejścia tonalne, które nie są możliwe do zaplanowania z góry.
Szlifowanie pełni tu rolę odkrywania, a nie wygładzania — pozwala wydobyć ukryte pod powierzchnią warstwy i zróżnicowanie materiału. W efekcie powstaje powierzchnia przypominająca organiczną tkankę: niejednorodna, z subtelnymi przebarwieniami i śladami kolejnych interwencji.
Każdy kielich jest więc wynikiem procesu, który pozostaje widoczny — zapisem czasu, powtarzalnych gestów i pracy z materią, która nie daje się w pełni kontrolować.
O artystce
Angelika Stefaniak to rzeźbiarka i artystka wizualna, która pracuje na styku ceramiki, tkaniny i obiektu użytkowego. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu (2024), rozwija język form intuicyjnych, biomorficznych i trudnych do jednoznacznego nazwania. Jej praktyka wyrasta z zainteresowania ciałem, transformacją i stanami przejściowymi — formami, które nie są jeszcze czymś określonym, ale już przestają być neutralne.
Tworzy obiekty o silnym wymiarze zmysłowym, w których materiał staje się nośnikiem napięcia, pamięci i gestu. Ceramika pełni rolę struktury, która utrwala proces, podczas gdy powierzchnia — często wielowarstwowa — działa jak skóra: zmienna, reagująca na światło i dotyk.
