Artystyczna wizja dotycząca ceramicznych kielichów
„Noir Campanula” to obiekt z serii Living Vessels – biomorficznych kielichów inspirowanych formami natury, od kapeluszy grzybów po kwiatostany i struktury organiczne.
Każdy obiekt funkcjonuje jako odrębna forma, wybierana intuicyjnie, bliżej skojarzenia niż definicji. Zamiast przypisywać tożsamość, otwiera przestrzeń dla indywidualnego odczytania, pozwalając istnieć poza narzuconymi kategoriami i estetycznymi etykietami.
Seria proponuje alternatywny sposób bycia w codzienności – gdzie nawet prosty gest picia może stać się bardziej zmysłowy, osobisty i nieoczywisty.
Choose your form.
Proces tworzenia obiektu sztuki użytkowej
Kielichy powstają w procesie intuicyjnego modelowania ceramiki, gdzie forma rozwija się bez sztywnego planu, w bezpośrednim kontakcie z materiałem. Kluczowym elementem jest praca z angobą — nakładaną wielokrotnie, warstwa po warstwie.
Każda warstwa jest częściowo ścierana i ponownie nadbudowywana, co pozwala uzyskać złożone, niejednorodne efekty kolorystyczne. Proces ten powtarzany jest wielokrotnie, aż do momentu, w którym powierzchnia zaczyna przypominać organiczną strukturę — z przebarwieniami, przejściami i subtelnymi napięciami tonalnymi.
Szlifowanie odsłania kolejne warstwy, ujawniając historię procesu zapisaną w materiale. Dzięki temu każdy obiekt posiada unikatową „skórę” — złożoną, nieprzewidywalną i żywą wizualnie.
Efektem jest forma, która nie jest jedynie naczyniem, lecz zapisem działania, czasu i relacji między gestem a materią.
O artystce
Angelika Stefaniak to artystka wizualna i rzeźbiarka, urodzona w 1997 roku w Jaworze. W 2024 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych we Wrocławiu, uzyskując dyplom magisterski na kierunku rzeźba. W swojej praktyce łączy ceramikę i tkaninę, tworząc obiekty sytuujące się pomiędzy rzeźbą, przedmiotem a eksperymentem materialnym.
Jej twórczość wyrasta z intuicyjnego działania oraz wrażliwości opartej na dziecięcym sposobie postrzegania świata, śnie i deformacji jako stanie przejściowym formy. Artystka rozwija biomorficzne struktury, które wymykają się jednoznacznym kategoriom, oscylując pomiędzy tym, co ludzkie, zwierzęce i nieokreślone.
Czerpiąc z psychologii, antropologii oraz obserwacji cielesności, bada procesy ruchu, transformacji i relacyjności. Interesuje ją piękno ukryte w tym, co nieoczywiste, czasem groteskowe i niejednoznaczne, a jej prace mają silny, zmysłowy i emocjonalny charakter. Ceramika staje się dla niej materiałem paradoksalnym — kruchym, a jednocześnie trwałym — natomiast tkanina wnosi miękkość, intymność i pamięć ciała.
