Artystyczna wizja dotycząca szklanej patery
„Dual Structure” to cykl unikatowych mis i pater, w których szkło laboratoryjne zostaje przeniesione z przestrzeni czysto użytkowej w obszar obiektu rzeźbiarskiego. Materiał znany z precyzji, odporności i kontroli zostaje tu poddany estetycznemu przesunięciu — staje się nośnikiem napięcia między funkcją a formą autonomiczną.
Kluczową ideą serii jest podwójność. Każdy obiekt operuje dwoma jakościami jednocześnie: surowością i elegancją, matowością i połyskiem, technicznością i zmysłowością. To właśnie ta relacja buduje jego charakter — niejednoznaczny, zmienny w odbiorze i zależny od światła oraz dotyku.
Obiekty nie są jedynie naczyniami, ale również rzeźbami, które funkcjonują w przestrzeni jako subtelne punkty skupienia uwagi. Wprowadzają do codziennych gestów element refleksji i materialnej świadomości.
Proces tworzenia obiektu sztuki użytkowej
Każda misa i patera powstaje w procesie ręcznego formowania szkła laboratoryjnego, co pozwala zachować jego wyjątkowe właściwości, jednocześnie nadając mu bardziej organiczny charakter. Praca z materiałem wymaga precyzyjnej kontroli temperatury oraz tempa pracy, ponieważ szkło reaguje natychmiast na każdą zmianę warunków.
Formy kształtowane są indywidualnie, bez użycia powtarzalnych form odlewniczych, co sprawia, że każdy egzemplarz posiada własną, niepowtarzalną geometrię. Kluczowym elementem procesu jest świadome operowanie powierzchnią — tworzenie przejść między strukturą matową a polerowaną, które powstają poprzez kontrolowane chłodzenie, obróbkę mechaniczną lub selektywne wykończenie.
Po uformowaniu obiekty poddawane są procesowi stabilizacji termicznej, który zapewnia im trwałość i bezpieczeństwo użytkowe. Ostatecznie powstaje forma, która łączy laboratoryjną precyzję materiału z rzeźbiarską swobodą gestu, tworząc obiekt na granicy funkcji i kontemplacji.
O artystce
Katarzyna Krej to polska artystka wizualna i projektantka szkła. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu (dyplom w pracowni profesorów Zbigniewa Horbowego i Małgorzaty Dajewskiej), a swój warsztat doskonaliła również na Staatliche Akademie der Bildenden Künste w Stuttgarcie.
To artystka wizualna i projektantka, która pracuje na styku szkła, obiektu użytkowego i rzeźby. Jej praktyka wyrasta z fascynacji materiałami o wysokiej precyzji technologicznej, które przenosi w obszar bardziej intuicyjny i zmysłowy, testując granice ich funkcji oraz estetycznej tożsamości.
W centrum jej zainteresowań znajduje się relacja między kontrolą a przypadkiem — szczególnie w pracy ze szkłem, które wymaga jednocześnie dyscypliny i uważności na jego nieprzewidywalne reakcje. Krej traktuje materiał nie jako bierne tworzywo, lecz jako aktywnego współtwórcę formy.
Jej obiekty balansują pomiędzy laboratorium a rzemiosłem, między chłodną precyzją a subtelną deformacją. W ten sposób buduje język wizualny, w którym funkcjonalność nie wyklucza ekspresji, a użytkowość staje się pretekstem do tworzenia obiektów o rzeźbiarskiej obecności.
