Artystyczna wizja dotycząca szklanej patery
Praktyka Katarzyny Krej opiera się na przekraczaniu granic szkła jako materiału technicznego. Interesuje ją jego podwójna natura — z jednej strony precyzyjna i „czysta”, z drugiej podatna na subtelne deformacje i wizualne zakłócenia.
Jej obiekty balansują między chłodną geometrią a miękką nieregularnością. To forma, która nie zamyka się w funkcji, lecz pozostaje otwarta na interpretację — jako naczynie, obiekt rzeźbiarski lub fragment większego systemu.
W centrum tej praktyki znajduje się napięcie: między stabilnością a kruchością, kontrolą a przypadkiem, użytkowością a kontemplacją.
Proces tworzenia obiektu sztuki użytkowej
Prace powstają ze szkła laboratoryjnego, które dzięki swoim właściwościom pozwala na pracę w warunkach wymagających dużej precyzji i kontroli temperatury. Każdy obiekt formowany jest ręcznie, bez powtarzalnych form odlewniczych, co nadaje mu indywidualny charakter.
Proces zakłada stopniowe budowanie kształtu poprzez pracę z materiałem w jego stanie plastycznym — momentach, w których szkło reaguje na najmniejsze zmiany temperatury i ruchu. Istotnym elementem jest kontrolowane przechodzenie pomiędzy różnymi stanami powierzchni, od matowych po bardziej refleksyjne, co uzyskiwane jest poprzez sposób obróbki i wykończenia.
Po uformowaniu obiekty poddawane są procesowi stabilizacji termicznej, który utrwala ich strukturę i zapewnia trwałość użytkową. Każdy egzemplarz jest unikatowy — jako zapis konkretnego procesu, w którym materiał i gest twórczy pozostają ze sobą w ścisłej relacji.
O artystce
Katarzyna Krej to polska artystka wizualna i projektantka szkła. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu (dyplom w pracowni profesorów Zbigniewa Horbowego i Małgorzaty Dajewskiej), a swój warsztat doskonaliła również na Staatliche Akademie der Bildenden Künste w Stuttgarcie.
Katarzyna Krej to artystka i projektantka pracująca ze szkłem jako medium na granicy eksperymentu i przedmiotu użytkowego. W swojej praktyce łączy doświadczenie materiałowe z myśleniem rzeźbiarskim, traktując każdy obiekt jako rezultat dialogu między technologią a intuicją.
Interesuje ją moment, w którym precyzyjny, „laboratoryjny” materiał zaczyna tracić swoją sterylność i ujawniać bardziej organiczny, nieprzewidywalny charakter. Jej prace wynikają z obserwacji napięcia między kontrolą procesu a jego naturalnym przebiegiem.
Tworzy obiekty, które nie są wyłącznie funkcjonalne ani wyłącznie rzeźbiarskie — funkcjonują pomiędzy tymi kategoriami, budując własny, hybrydyczny język formy.
