Artystyczna wizja dotycząca ceramicznych kielichów
„Mycelium Flower” to kielich, który oscyluje między światem grzybni a podmorską wyobraźnią. Jego forma przypomina rozwijający się kapelusz grzyba, jednak powierzchnia i sposób, w jaki pracuje ze światłem, przywodzą na myśl organizmy głębinowe — wilgotne, lśniące, niemal obce.
Obiekt funkcjonuje jak hybryda: coś pomiędzy rośliną, grzybem a istotą żywą. Nie jest ilustracją natury, lecz jej echem — formą, która mogłaby istnieć, ale nie musi mieć nazwy. Należy do serii „Living Vessels”, gdzie naczynie staje się organizmem, a gest użycia — doświadczeniem kontaktu z czymś niejednoznacznym.
Światło odbijające się od krystalicznych struktur szkliwa nadaje powierzchni migotliwość i głębię, sprawiając, że obiekt wydaje się zmienny i lekko niestabilny wizualnie — jakby pulsował.
Choose your form.
Proces tworzenia obiektu sztuki użytkowej
Forma kielicha budowana jest ręcznie, w sposób intuicyjny, z naciskiem na organiczną linię i proporcje przypominające wzrost naturalnych struktur. Bryła rozwija się stopniowo, bez sztywnego planu, reagując na gest i właściwości gliny.
Kluczowym etapem jest szkliwienie — zamiast angoby zastosowane zostaje szkliwo krystaliczne, które podczas wypału tworzy nieregularne, rozrastające się struktury na powierzchni. Proces ten jest w dużej mierze nieprzewidywalny: kryształy formują się w zależności od temperatury, czasu i składu szkliwa, tworząc unikatowe układy przypominające podmorskie organizmy lub mikroskopijne formy życia.
Wysoka temperatura wypału aktywuje te procesy, pozwalając szkliwu „rosnąć” na powierzchni obiektu. Efekt końcowy nie jest w pełni kontrolowany — powstaje na styku intencji i reakcji materiału.
Każdy kielich jest więc jednorazowym zdarzeniem — zapisem procesu, w którym forma i powierzchnia rozwijają się niemal jak organizm.
O artystce
Angelika Stefaniak to rzeźbiarka i artystka wizualna, której praktyka rozwija się wokół materii, ciała i procesów przemiany. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu (2024), tworzy obiekty balansujące między funkcją a autonomiczną formą, często wymykające się jednoznacznym kategoriom.
Jej język wizualny opiera się na biomorfii — formach, które przywodzą na myśl organizmy, tkanki, struktury wzrostu. Interesuje ją moment przejścia: między tym, co znane i nazwane, a tym, co dopiero się wyłania. W swoich realizacjach buduje napięcie między kruchością a trwałością, powierzchnią a wnętrzem, kontrolą a spontanicznością materiału.
