Artystyczna wizja dotycząca ceramicznej lampy
„Grota” to lampa stołowa, która przenosi do wnętrza doświadczenie kontaktu z naturalnym krajobrazem skalnym. Jej forma wyrasta z inspiracji głazami i strukturami geologicznymi — zamkniętymi, ciężkimi bryłami, w których światło zostaje ukryte, a następnie subtelnie ujawnione.
Obiekt buduje atmosferę spokoju i skupienia. Zamknięta, nieregularna forma działa jak fragment natury przeniesiony do przestrzeni domowej — jakby był to odłamek skały, w którym zaklęto źródło światła.
Światło w „Grocie” nie jest intensywne — jest rozproszone, ciepłe i intymne, tworząc efekt miękkiej obecności, a nie dominacji. Lampa funkcjonuje jednocześnie jako rzeźba i punkt świetlny, wprowadzając do wnętrza poczucie wyciszenia i naturalnej harmonii.
Proces tworzenia obiektu sztuki użytkowej
Lampa „Grota” powstaje ręcznie w oparciu o formy gipsowe odciskane z rzeczywistych głazów pochodzących z rodzinnego ogrodu artystki. Ten gest pozwala przenieść naturalną strukturę kamienia bezpośrednio do ceramiki, zachowując jej autentyczną fakturę i niepowtarzalność.
Bryła modelowana jest w sposób intuicyjny, z uwzględnieniem organicznych nieregularności formy. Powierzchnia zewnętrzna pozostaje matowa i nieszkliwiona, co podkreśla surowy, mineralny charakter obiektu i jego inspirowaną naturą fakturę.
Wnętrze lampy pokrywane jest autorskim szkliwem w ciemnych, ziemistych tonach, które pod wpływem światła ujawniają subtelne, złociste refleksy. To kontrast między surową zewnętrznością a ukrytą, świetlistą głębią stanowi kluczowy element pracy.
W zależności od wariantu, lampa może posiadać pokrywę z jednym lub wieloma otworami, co pozwala modulować intensywność światła i budować różne nastroje przestrzenne.
O artystce
Rebeka Ciesielczuk to artystka ceramiczka, absolwentka kierunku Ceramika na Akademii Sztuk Pięknych im. E. Gepperta we Wrocławiu (studia magisterskie 2020–2025). W swojej praktyce rozwija ceramikę użytkową i artystyczną, konsekwentnie zacierając granicę między funkcją a rzeźbiarską formą.
Projektuje obiekty do wnętrz — od oświetlenia po rzeźby i detale dekoracyjne — traktując je jako elementy budujące atmosferę przestrzeni. Jej język formalny opiera się na obserwacji natury, szczególnie struktur skalnych, erozji i organicznych faktur. Fascynuje ją ziemia, kamień oraz zgaszona paleta barw, które przekłada na język ceramiki.
