Artystyczna wizja dotycząca ceramicznej lampy
„Petrogenesis” to seria lamp, które istnieją w stanie zawieszenia między ruchem a bezruchem, stabilnością a transformacją. Każdy obiekt zdaje się być fragmentem procesu geologicznego — formą, która nie została jeszcze w pełni zakończona, jakby nadal podlegała powolnemu kształtowaniu przez czas.
Lampa nie narzuca jednej perspektywy. Jej odbiór zmienia się wraz z ruchem widza i światła, ujawniając nowe układy napięć i relacji przestrzennych. Obiekt funkcjonuje jak zatrzymany moment przemiany — forma „w trakcie stawania się”.
Surowa, nieregularna powierzchnia przywołuje skojarzenia z erodowaną skałą i procesami geologicznymi. Materia wydaje się jednocześnie naturalna i przetworzona, jakby balansowała pomiędzy stanami.
Światło wydobywa się z wnętrza obiektu w sposób miękki i rozproszony, podkreślając jego fakturę oraz organiczny charakter. Lampa staje się nie tylko źródłem światła, ale również współtwórcą przestrzeni — budując nastrój i kontemplacyjny wymiar otoczenia.
Proces tworzenia obiektu sztuki użytkowej
Każda lampa powstaje w procesie intuicyjnego modelowania ceramiki, bez użycia form odlewniczych. Kształt rozwija się bezpośrednio w kontakcie z materiałem, który reaguje na dotyk, nacisk i czas pracy.
Proces opiera się na akceptacji nieprzewidywalności — deformacje, nierówności i przypadkowe struktury stają się integralną częścią projektu, a nie błędem. Dzięki temu każdy egzemplarz jest unikatowy i niepowtarzalny.
Po uformowaniu obiekt przechodzi etap suszenia i wypału, który utrwala jego strukturę, zachowując jednocześnie ślady procesu ręcznej pracy. Inspiracją dla całej serii są procesy geologiczne oraz długotrwałe oddziaływanie natury na materię — erozja, nacisk i powolna transformacja form.
O artystce
Zuzanna Zienkiewicz to artystka i projektantka, studentka V roku Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu. Pracuje w obszarze ceramiki, poruszając się pomiędzy rzeźbą a designem, gdzie obiekt użytkowy coraz częściej nabiera autonomicznego, rzeźbiarskiego charakteru.
Jej praktyka wyrasta z uważnej obserwacji natury oraz jej organicznych rytmów. Interesuje ją relacja pomiędzy tym, co niekontrolowane i pierwotne, a tym, co zostaje uformowane przez człowieka. W swoich realizacjach bada napięcie pomiędzy dzikością materii a intencją projektową.
Tworzy obiekty, które funkcjonują jednocześnie jako rzeźby i przedmioty użytkowe — otwarte na dotyk, światło i codzienne doświadczenie. Każda forma jest zapisem relacji między gestem a materią, a nie zamkniętym, skończonym obiektem.
