Artystyczna wizja dotycząca ceramicznej lampy
Lampa „Tension” powstaje jako obiekt na granicy rzeźby i designu, w którym funkcja światła zostaje podporządkowana budowaniu nastroju i obecności w przestrzeni. Czerwona, szkliwiona forma działa jak wizualne napięcie — przyciąga uwagę i organizuje otoczenie wokół siebie.
Inspiracją są estetyki postmodernistycznego designu oraz neo art déco, gdzie przedmiot użytkowy zyskuje autonomiczny, niemal scenograficzny charakter. Ważnym odniesieniem pozostaje także atmosfera filmu Eyes Wide Shut, rozumiana jako napięcie między elegancją a niepokojem.
Lampa nie tylko oświetla, ale buduje emocjonalne pole — staje się intensywną, rzeźbiarską obecnością w przestrzeni.
Proces tworzenia obiektu sztuki użytkowej
Lampa „Tension” budowana jest ręcznie z wałeczków gliny, które stopniowo tworzą jej rzeźbiarską formę. Każdy element jest dokładany osobno, co pozwala budować napiętą, organiczną strukturę o wyraźnie wyczuwalnym rytmie pracy dłoni.
Proces ma charakter powolny i warstwowy — forma narasta w czasie, a jej powierzchnia zachowuje ślad gestu i niepowtarzalność ręcznej pracy. Po uformowaniu obiekt przechodzi proces suszenia, a następnie wypał w temperaturze ok. 1080°C, który utrwala jego strukturę.
Czerwone szkliwo nakładane na końcowym etapie podkreśla rzeźbiarski charakter lampy, wzmacniając jej obecność w przestrzeni i wydobywając napięcia formy.
O artystce
Angelika Stefaniak to artystka wizualna i rzeźbiarka, urodzona w 1997 roku w Jaworze. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych we Wrocławiu, gdzie w 2024 roku obroniła dyplom magisterski na kierunku rzeźba. Jej praktyka rozwija się na styku ceramiki i tkaniny, w obszarze, gdzie obiekt rzeźbiarski przenika się z eksperymentem materiałowym i intuicyjnym działaniem.
W swojej twórczości Stefaniak odwołuje się do dziecięcej wrażliwości percepcyjnej, snu oraz deformacji jako stanu przejściowego formy. Interesują ją procesy transformacji, ruchu i zmienności, a także relacyjność między ciałem, materią i środowiskiem. Jej prace często wymykają się jednoznacznym kategoriom, balansując pomiędzy tym, co organiczne, zwierzęce i nieokreślone.
Artystka bada napięcie pomiędzy kruchością a trwałością materiałów, traktując ceramikę jako medium zdolne utrwalać gest i emocję, a tkaninę jako nośnik miękkości, pamięci i cielesnej obecności. W najnowszych realizacjach coraz wyraźniej pojawia się również refleksja nad ewolucją form, współzależnościami ekologicznymi oraz procesualnym charakterem istnienia.
