Artystyczna wizja dotycząca ceramicznej lampy
„Threshold” to obiekt zawieszony na granicy funkcji i autonomii, gdzie lampa przestaje być wyłącznie przedmiotem użytkowym, a zaczyna funkcjonować jako żywa, niemal animiczna obecność w przestrzeni. Organiczna forma przywołuje skojarzenia z cielesnością i miękkością owocu figi, sugerując stan nieustannej transformacji.
Obiekt nie daje się jednoznacznie sklasyfikować — jednocześnie oświetla i współtworzy przestrzeń, wchodząc z nią w relację. Światło nie pełni tu wyłącznie funkcji technicznej, lecz wydobywa wewnętrzne napięcia formy, podkreślając jej pulsujący, zmienny charakter.
„Threshold” działa na granicy materii, światła i wyobrażenia, budując atmosferę zawieszenia i przejścia — stanu pomiędzy tym, co znane, a tym, co jeszcze nieukształtowane.
Proces tworzenia obiektu sztuki użytkowej
Proces powstawania lampy opiera się na intuicyjnym modelowaniu ceramiki, w którym forma rozwija się stopniowo, bez sztywnego projektu, w bezpośredniej relacji z materiałem. Glina jest kształtowana ręcznie, a jej reakcje — napięcia, deformacje i zmienność — stają się częścią ostatecznej struktury.
W procesie mogą być łączone różne techniki budowania, pozwalające uzyskać organiczną, biomorficzną bryłę o zróżnicowanej powierzchni. Kluczowe jest utrzymanie wrażenia „żywej formy”, która nie jest zamknięta, lecz wciąż w stanie stawania się.
Po uformowaniu obiekt przechodzi etap suszenia i wypału, który utrwala jego strukturę, jednocześnie zachowując ślady procesu ręcznej pracy. Światło zostaje wprowadzone jako element aktywujący formę — wydobywa jej głębię, napięcia i wewnętrzną dynamikę, zmieniając sposób jej odbioru w zależności od otoczenia.
O artystce
Angelika Stefaniak to artystka wizualna i rzeźbiarka, urodzona w 1997 roku w Jaworze. W 2024 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych we Wrocławiu, uzyskując dyplom magisterski na kierunku rzeźba. W swojej praktyce łączy ceramikę i tkaninę, tworząc obiekty sytuujące się pomiędzy rzeźbą, przedmiotem a eksperymentem materialnym.
Jej twórczość wyrasta z intuicyjnego działania oraz wrażliwości opartej na dziecięcym sposobie postrzegania świata, śnie i deformacji jako stanie przejściowym formy. Artystka rozwija biomorficzne struktury, które wymykają się jednoznacznym kategoriom, oscylując pomiędzy tym, co ludzkie, zwierzęce i nieokreślone.
Czerpiąc z psychologii, antropologii oraz obserwacji cielesności, bada procesy ruchu, transformacji i relacyjności. Interesuje ją piękno ukryte w tym, co nieoczywiste, czasem groteskowe i niejednoznaczne, a jej prace mają silny, zmysłowy i emocjonalny charakter. Ceramika staje się dla niej materiałem paradoksalnym — kruchym, a jednocześnie trwałym — natomiast tkanina wnosi miękkość, intymność i pamięć ciała.
