Artystyczna wizja dotycząca szklanej kryzy
Obiekt stanowi współczesną reinterpretację historycznej kryzy typu „młyńskie koło” — formy silnie zakorzenionej w symbolice statusu, kontroli i reprezentacji. Monumentalna, okrężna struktura przywołuje jej dawną funkcję: dekoracyjną, ale jednocześnie dyscyplinującą ciało.
W tej realizacji kryza zostaje przekształcona w świetlny obiekt, który zamiast zdobić, zaczyna komunikować napięcie. Szkło — materiał kruchy, a zarazem chłodny i zdystansowany — podkreśla ambiwalencję między pięknem a ograniczeniem. Koronkowa struktura, lekka wizualnie, niesie w sobie ciężar znaczeń: odnosi się do luksusu, ale też do presji i sztywności, które ten luksus narzuca.
Światło wypełniające formę działa jak wewnętrzna energia — ujawnia detale, ale też potęguje wrażenie ekspozycji. Obiekt można odczytać jako refleksję nad współczesnymi formami „niewidzialnych kryz” — struktur, które choć nie zawsze fizyczne, nadal wpływają na sposób, w jaki funkcjonujemy i postrzegamy siebie.
Proces tworzenia obiektu sztuki użytkowej
Obiekt wykonany jest ze szkła formowanego w ogniu palnika (flameworked glass), co pozwala na precyzyjne budowanie ażurowej, koronkowej struktury. Proces polega na stopniowym podgrzewaniu i kształtowaniu szkła płomieniem, dzięki czemu możliwe jest tworzenie cienkich, delikatnych elementów i ich łączenie w rozbudowaną formę.
Każdy fragment powstaje osobno — rozciągany, skręcany i modelowany ręcznie, a następnie scalany w większą kompozycję. Technika ta wymaga dużej kontroli nad temperaturą oraz rytmem pracy, ponieważ materiał szybko reaguje na zmianę warunków.
Po zakończeniu formowania obiekt poddawany jest procesowi odprężania, który stabilizuje strukturę i minimalizuje naprężenia wewnętrzne. Ostatnim etapem jest integracja ze światłem, które aktywuje formę, wydobywając jej lekkość, transparentność i złożoność detalu.
O artystce
Katarzyna Krej to polska artystka wizualna i projektantka szkła. Jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu (dyplom w pracowni profesorów Zbigniewa Horbowego i Małgorzaty Dajewskiej), a swój warsztat doskonaliła również na Staatliche Akademie der Bildenden Künste w Stuttgarcie.
Jej prace dwukrotnie znalazły się w prestiżowym przeglądzie New Glass Review (Corning Museum of Glass, Nowy Jork), będącym światowym wyznacznikiem doskonałości we współczesnym szkle artystycznym. W 2024 roku otrzymała Stypendium Twórcze Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Czterokrotnie została również wyróżniona grantem Instytutu Adama Mickiewicza w ramach programu „Kultura Polska na Świecie”.
Działalność Katarzyny wykracza poza pracownię, obejmując aktywność w międzynarodowej społeczności twórców szkła; była jurorką wystawy GAS Green Exhibition 2023 w Seattle, a obecnie zasiada w Radzie Doradczej europejskiego projektu badawczego EXPECT_Art (Horizon Europe).
Jej rzeźby i performanse były prezentowane podczas znaczących wydarzeń międzynarodowych, w tym na Collect Art Fair 2026, The Venice Glass Week, Biot International Glass Festival we Francji oraz w Shanghai Art Collection Museum. Prace artystki znajdują się w ważnych kolekcjach publicznych i prywatnych w kraju i za granicą.
