Artystyczna wizja dotycząca ceramicznego obiektu
„Skała” to rzeźba naścienna, która przenosi doświadczenie górskiego krajobrazu do wnętrza, traktując ścianę jak fragment pionowego terenu. Obiekt inspirowany jest naturalnymi formacjami skalnymi oraz estetyką szlaków wspinaczkowych i via ferrat, gdzie ciało człowieka bezpośrednio konfrontuje się z materią kamienia.
Kompozycja buduje wrażenie fragmentu krajobrazu wyrwanego z natury — układu bloków i załamań, które tworzą dynamiczną, wielowarstwową strukturę. Forma nie jest statyczna w odbiorze: zmienia się wraz ze światłem, ujawniając głębię i napięcia powierzchni.
Obiekt łączy funkcję rzeźbiarską z użytkową, stając się jednocześnie elementem ekspozycyjnym dla drobnych przedmiotów (np. garderoby). „Skała” działa więc jak hybryda — między architekturą, rzeźbą i codziennym gestem użytkowania przestrzeni.
Proces tworzenia obiektu sztuki użytkowej
Rzeźba powstaje w ceramice jako kompozycja wielu ręcznie formowanych elementów, które budują nieregularną, skalną strukturę. Każdy moduł jest kształtowany indywidualnie, co pozwala uzyskać efekt naturalnej, geologicznej niepowtarzalności.
Elementy łączone są w spójną całość w procesie stopniowego narastania formy, gdzie istotną rolę odgrywa intuicyjne wyczucie równowagi i ciężaru kompozycji. Powierzchnia pozostaje zróżnicowana — od chropowatych, surowych partii po delikatnie wygładzone fragmenty.
Po wysuszeniu obiekt wypalany jest w wysokiej temperaturze, a następnie pokrywany autorskim szkliwem, które podkreśla jego mineralny charakter i wzmacnia efekt głębi.
W rezultacie powstaje obiekt, który łączy rzeźbę i funkcję użytkową — stabilny, ale jednocześnie wizualnie „żywy”, reagujący na światło i otoczenie.
O artystce
Rebeka Ciesielczuk to artystka ceramiczka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu (2020–2025). W swojej praktyce rozwija obiekty sytuujące się na pograniczu rzeźby, designu i ceramiki użytkowej, konsekwentnie zacierając granice między funkcją a formą autonomiczną.
Jej twórczość wyrasta z głębokiej relacji z naturą i krajobrazem — szczególnie górskim, który stał się jednym z kluczowych punktów odniesienia. Doświadczenie ruchu w przestrzeni skalnej, wspinaczki oraz kontaktu z surową materią terenu przekłada na język ceramiki, w którym dominują struktury organiczne, warstwowość i zróżnicowana faktura.
Artystka operuje zgaszoną, ziemistą paletą barw oraz materiałowością inspirowaną kamieniem, skałą i erozją. W centrum jej zainteresowań znajduje się obserwacja natury jako procesu — nie statycznego obrazu, lecz ciągłej transformacji. Tworzy obiekty, które mają wprowadzać do wnętrz spokój, materialną obecność i subtelne napięcie między surowością a miękkością formy.
