Proces powstawania ceramicznego stolika
Dla Zuzanny Zienkiewicz, artystki związanej z wrocławską ASP, praca nad stolikiem Erosion to coś więcej niż rzemiosło – to poszukiwanie formy na styku sztuki i funkcjonalności. Proces ten, bliski myśleniu architektonicznemu, zaczyna się od wyboru materii. Artystka, której twórczość wyrasta z fascynacji surowością formacji skalnych i rytmami krajobrazu, sięga po glinę kamionkową mocno nasyconą grubym szamotem. To właśnie to kruszywo pozwala jej uzyskać strukturę przywodzącą na myśl naturalny kamień, a jednocześnie tworzy wewnętrzny szkielet bryły, niezbędny przy tak dużej skali.
Obiekt nie powstaje na kole garncarskim. Zienkiewicz, łącząc w swojej praktyce dyscyplinę rzeźby z wymogami użytkowymi, buduje formę ręcznie techniką płata. Z grubych arkuszy gliny wznosi najpierw geometryczną, zamkniętą bazę, dbając o solidność łączeń, które muszą wytrzymać późniejszy ciężar i nacisk.
Kluczowy moment kreacji następuje, gdy glina osiąga tzw. stan skórzasty – staje się sztywna, lecz wciąż wilgotna. Wtedy autorka przystępuje do rzeźbienia poprzez redukcję (odejmowanie materiału). To etap, w którym jej charakterystyczny język biomorficznych form znajduje ujście w materii. Używając ostrych narzędzi, artystka wybiera fragmenty gliny, tworząc naprzemienne wklęsłości i ażury. To precyzyjna praca ręczna, w której organiczne impulsy przekształcane są w stabilną, abstrakcyjną bryłę.
Wykończenie jest celowo surowe. Zamiast maskować glinę szkliwem, Zienkiewicz stosuje technikę wymywania – wilgotną gąbką odsłania ziarna szamotu, wydobywając matową, „piaskową” fakturę. Całość procesu wieńczy powolne suszenie i wypał w temperaturze powyżej 1200°C. To w ogniu obiekt ostatecznie zyskuje swoją twardość, stając się trwałym śladem dialogu artystki z naturą.