Artystyczna wizja dotycząca drewnianego lustra
Lustro „Zdrój” jest niewielkim obiektem, który łączy funkcję użytkową z rzeźbiarską obecnością. Jego forma przywodzi na myśl organiczne źródło — coś, co nieustannie pulsuje, pojawia się i znika, jak woda w ruchu.
Nazwa odnosi się do idei miejsca wypływu, początku i odnowy. Lustro nie jest tu jedynie powierzchnią odbijającą obraz, ale staje się punktem przejścia — między materią a refleksją, między tym, co widzialne i ukryte.
Obiekt działa jak mikro-pejzaż: zamknięty w drewnie, a jednocześnie otwierający przestrzeń wyobraźni. Jego skala intymności sprawia, że funkcjonuje bardziej jako osobisty artefakt niż przedmiot codziennego użytku.
Proces tworzenia obiektu sztuki użytkowej
Lustro „Zdrój” powstaje z litego drewna jesionowego, którego naturalny rysunek słojów staje się integralną częścią kompozycji. Materiał jest sezonowany, a następnie ręcznie kształtowany, z poszanowaniem jego struktury i kierunku włókien.
Proces obróbki polega na stopniowym wydobywaniu formy — bez gwałtownych cięć, w sposób pozwalający drewnu „ujawnić się” w jego własnym rytmie. Powierzchnia jest starannie wygładzana i zabezpieczana, co podkreśla kontrast między miękkością wykończenia a wewnętrzną siłą materiału.
Lustro montowane jest jako centralny element kompozycji, wprowadzający refleksyjność i światło do rzeźbiarskiej formy. Ostateczny obiekt pozostaje śladem procesu — zapisem relacji między ręką artysty, czasem a naturą drewna.
O artyście
Piotr Butkiewicz to rzeźbiarz i projektant, który od lat pracuje w drewnie jako materiale niosącym pamięć czasu i krajobrazu. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych we Wrocławiu, gdzie w 1991 roku obronił dyplom w pracowni prof. Leona Podsiadłego. Jego twórczość obejmuje zarówno rzeźbę, jak i obiekty użytkowe, a wspólnym mianownikiem pozostaje uważność wobec natury materiału.
Artysta sięga po drewno pochodzące z lokalnych źródeł — często z drzew wyciętych lub powalonych — traktując je nie jako surowiec, lecz jako nośnik historii. W jego praktyce istotne jest wydobywanie struktury, rysunku słojów i naturalnych napięć ukrytych w materiale. Każdy obiekt powstaje w dialogu z drewnem, a nie wbrew niemu.
